میلاد با سعادت سالار شهیدان امام حسین علیه السلام روز پاسدار

صبح‏گاه سوم شعبان سال چهارم هجرت، دومین فرزند برومند علی و فاطمه علیه سلام در خانه‏ ای وحی و ولایت، دیده به جهان گشود و خانه ا‏ی زهرای اطهر علیه سلام به نور جمال این نوگل باغ نبوت و ولایت و چراغ فرزندان آسمان رسالت و امامت، معطر و روشن شد.

در سوم شعبان سال چهارم هـ .ق. سید جوانان اهل بهشت، ریحانه باغ رسالت، یکی از دو گوشواره عرش الهی، خامس آل عبا، سرور آزادگان جهان و سید و سالار شهیدان حضرت امام حسین (علیه السلام) در مدینه منوره چشم به جهان گشود و عالم را به نور خویش منور ساخت.

ـ القاب امام حسین (علیه السلام)
نام مبارک آن حضرت در تورات «شبیر» و در انجیل «طاب» است. پدر بزگوارشان مولای متقیان، حضرت امیرمؤمنان علی (علیه السلام) و مادر گرامی‌شان، سرور زنان بهشت، حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا (سلام الله علیها) بودند. کنیه ایشان ابوعبدالله و القاب مبارک آن حضرت عبارتند از: شهید، سعید، سبط الثانی، رشید، طیّب، سید، وفی، زکی، مبارک، ‌تابع لمرضات الله.
هنگامی که خبر ولادت امام حسین (علیه السلام) به رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه و اله) رسید، آن حضرت به خانه امیرمؤمنان (علیه السلام) آمدند و به اسماء فرمودند تا آن مولود مبارک را بیاورد. اسماء نیز آن تازه مولود را در پارچه‌ای سفید پیچید و به محضر ایشان آورد. آن حضرت در گوش راست او اذان و در گوش چپش اقامه خواند . آن گاه جبرئیل نازل شد و به رسول خدا (صلی الله علیه و اله) عرض کرد: «پروردگارت سلام می‌رساند و می‌فرماید‌ این کودک را به نام پسر کوچک هارون « شبیر» نام بگذار که به عربی حسین گفته می‌شود؛ چون علی(علیه السلام) نسبت به شما به سان هارون نسبت به موسی است جز آن¬که شما خاتم پیامبرانی».
ـ نجات فطرس
شیخ صدوق چنین نقل می‌کند: «هنگامی که امام حسین(علیه السلام) متولد شد، خداوند به جبرئیل دستور داد که با گروه بسیاری از ملایکه به حضور پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و اله) شرف‌یاب شوند و او را به خاطر این مولود مبارک تهنیت بگویند. جبرئیل در مسیر فرود از آسمان به زمین، فرشته‌ای به نام « فطرس» را دید که در جزیره‌ای افتاده است. فطرس یکی از ملائکه مقرب الهی بود و به دلیل آن¬که در اجرای دستوری الهی کندی کرده بود، بالش شکسته و در جزیره‌ای افتاده بود و هفتصد سال در آن¬جا مشغول عبادت حضرت حق تعالی بود تا این¬که امام حسین (علیه السلام) متولد شدند. فطرس هنگامی که جبرئیل را مشاهده نمود عرض کرد: «مرا با خود حمل کن تا به خدمت پیامبر خدا (صلی الله علیه و اله) برسم، شاید او برایم دعا کند». ‌پس فطرس نیز به همراه جبرئیل و ملایکه به حضور پیامبر اسلام(صلی الله علیه و اله) رسیدند و ولادت امام حسین(علیه السلام) را تبریک گفتند. آن گاه جبرئیل ماجرای فطرس را برای پیامبر نقل کرد و آن حضرت به او فرمود:‌ «به فطرس بگو پیکرش را به قنداق این مولود مبارک بمالد». فطرس این کار را انجام داد؛ همان دم به برکت امام حسین (علیه السلام) شفا یافت و سپس همراه جبرئیل به سوی آسمان پر کشید .
در روایت دیگری آمده که فطرس هنگام پرواز به سوی آسمان به پیامبر(صلی الله علیه و اله) عرض کرد: «اکنون که من به خاطر وجود حسین(علیه السلام) شفا یافتم، باید حق او را ادا و احسانش را جبران نمایم. از این پس هر کس حسین(علیه السلام) را زیارت کند، زیارتش را به آن حضرت ابلاغ می‌کنم و هر کس، در هر کجا به او سلام کند و درود بفرستد، سلام و درود او را به آن حضرت خواهم رساند .
ـ از انگشتان پیامبر شیر می‌نوشید
مرحوم کلینی از امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند: «هنگامی که امام حسین (علیه السلام) متولد شد نه از فاطمه (سلام الله علیها) و نه از زن دیگری شیر نیاشامید؛ لذا او را به خدمت پیامبر (صلی الله علیه و اله) می‌بردند، حضرت انگشت مبارک را در دهان او می‌گذاشت و او می‌مکید. این مکیدن برای او تا سه روز کافی بود. هیچ فرزندی جز عیسی بن مریم و حسین بن علی (علیه السلام) شش ماهه از مادر متولد نشد» .

دوران زندگی امام حسین علیه السلام

آن حضرت شش سال و چند ماه با جد گرامی خود رسول اکرم صلی الله علیه واله بود . مدت سی سال با پدر بزرگوار خود مولای متقیان امیر مؤمنان علیه السلام زندگی کرد ، و در جمل ، صفین و نهروان شرکت داشت
در دوران زمامداری غاصبانۀ عمر ، امام حسین علیه السلام در سن ده سالگی وارد مسجد شد و خلیفه دوم را بر منبر پیامبر صلی الله وعلیه واله مشاهده کرد که سخن می گفت . از منبر بالا رفت و فریاد زد : “از منبر پدرم فرود آی”!
بعد از شهادت امیرالمؤمنین علیه السلام همراه و شریک رنجهای امام حسن علیه السلام بود ، و شاهد بود که معاویه و دیگر منافقین و کافران چگونه دهان آلودۀ خود را به بد گویی پدر بزرگوارش امیرالمؤمنین و برادرش امام حسن علیه السلام می گشایند.
پس از آنکه امام مجتبی علیه السلام را مظلومانه شهید کردند ؛ امامت به آن وجود سراپا جود رسید ، و بعد از مصائب و اذیتها و زخم زبانها ، در روز عاشورا آن حضرت را به شهادت رسانیدند.